Wraz z rozpowszechnieniem dostępu do komputerów, pisanie programów stało się nie tylko przywilejem dla wybranych. W myśl zasady „czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał”, programowania uczy się coraz młodsze dzieci. Dla nastolatków jest to dobry sposób na odkrycie swoich zainteresowań, a z drugiej strony jest to dla nich bezcenna nauka logicznego myślenia, która w przyszłości będzie przydatna w innych dziedzinach życia.

Programowanie – to się opłaca!

Umiejętność programowania to zdolność, która może pozwolić dziecku na znalezienie  w dorosłym życiu dobrej pracy, która będzie połączona z realizacją młodzieńczej pasji. Czy można chcieć czego więcej? Najmłodsi nie boją się kontaktu z komputerem i chętnie zdobywają nową wiedzę i umiejętności, pod warunkiem, że jest im ona podana w sposób interesujący i przyciągający uwagę. Nauka przez zabawę jest tym bardziej skuteczna, że młodzi ludzie nie kojarzą jej z nudnymi lekcjami w szkole, które czasem skutecznie blokują umiejętności poznawcze organizmu. Dlatego warto w dzieciach rozbudzać naturalną potrzebę zdobywania wiedzy, proponując im atrakcyjne formy nauki.

Gry – czyli to, co dzieci kochają najbardziej

Młodzi ludzie najczęściej spędzają czas przed komputerem, grając w różnego rodzaju gry. Właśnie tą aktywność warto wykorzystać aby połączyć przyjemne z pożytecznym i przekazać wiedzę, która nie tylko zaowocuje w przyszłości, ale również pobudzi do logicznego myślenia.

Gry sprzyjają nauce, ponieważ dziecko nie czuje, że jest do czegoś przymuszane, a ponadto przyswaja wiedzę, którą musi od razu wykorzystać w praktyce. Widząc natychmiastowe efekty, ma się ochotę sięgać po więcej i więcej… Ponadto gry uczą zdrowej rywalizacji i działania, które jest zorientowane na cel, co w przypadku programowania ma szczególne znaczenie. Istotne jest również to, że użytkownik zabawy ma możliwość samodzielnego poprawiania swoich błędów, co również pozwala na szybsze przyswajanie wiedzy, nie w sposób automatyczny, ale na drodze samodzielnej dedukcji. Gry przyciągają ciekawym interfejsem oraz dozowaniem trudności. Za każdym etapem kryje się kolejny, który pokazuje kolejną tajemnicę. A jeśli dziecko uświadomi sobie na pewnym etapie, że w przyszłości samo może zaprogramować taką grę, jego ciekawość będzie dodatkowo rozbudzona.

Dzięki możliwościom, jakie dają gry, dzieci po prostu zaczynają programować. To nie jest nauka konkretnego programu – na to przyjdzie czas,. To nauka kontaktu z komputerem i środowiskiem, w którym pracuje. Dzieci, aby rozpocząć przygodę z programowaniem, nie muszą wcześniej posiąść rozległej wiedzy teoretycznej z zakresu np. matematyki czy statystyki, ale wystarczy, że są głodne wiedzy, a kontakt z komputerem sprawia im przyjemność.